ه‍.ش. ۱۳۹۱ خرداد ۶, شنبه

یادداشت محمد وثوقی_ اینه درونی اَمره کوشته دره اینه بیرونی مردمه

اول که این عکس را می بینی فکر می کنی که کامل لود نشده اما بعد که دقت می کنی معلوم می شود که این محو شدن بالا و پایین عکس عمدی است. نمی دانم، شاید منظور عکاس این نباشد که من می گویم اما چیزی که با دیدن این عکس به ذهنم آمد واقعیت لاهیجان بود.
شاید واقعیت لاهیجان همین عکس باشد. استخر و جزیره ای زیبا و روشن و شفاف. اما در حاشیه های آن همه چیز محو است، گنگ است، در آن گوشه های تاریک و مات اگر خرابی هم باشد به چشم نمی آید. همه ی چشم ها به قسمت های روشن و زیبای شهر است. بگذار هر سال مردم ایران بیایند و اطراف استخر و شیطان کوه چادر بزنند و بعد هم بروند همه جا به به و چه چه کنند که به به چه شهر قشنگی، چه شهر تمیزی.
چه اهمیت دارد اگر در آن قسمت های محو و در یکی از این خانه ها جوانی 30 ساله با مدرک فوق لیسانس بیکار است. اصلاً مهم نیست که هنوز هم یک کارخانه و مرکز صنعتی بزرگ در این شهر ساخته نشده . بگذار در پر آب ترین منطقه کشور بسته های آب معدنی پرفروش ترین جنس سوپرمارکت ها باشد. بگذار پیرمردی که یک عمر با فروش برگ سبز چای زندگی کرده و هشت سر عائله را نان داده است زمینش را به امان خدا رها کند و در خیابان دستمال کاغذی بفروشد. مردم شهر سینما می خواهند چه کار؟ دی وی دی که فراوان پیدا می شود. شهر پیله و ابریشم هم مال کتاب های تاریخ است. مهم این است که شهرمان قشنگ است، زیباست، اصلاً پایتخت گردشگری فلان است
خلاصه اینکه این سرسبزی و زیبایی همه را فریب داده و اول از همه خودمان را.
به قول لاهیجانیها: اینه درونی اَمره کوشته دره اینه بیرونی مردمه
کاش می شد همه جای لاهیجان به اندازه استخر و شیطان کوه زبانزد باشد. اقتصادش  صنعتش، کشاورزی اش، امکانات فرهنگی و ورزشی اش و .  شاید آن موقع بسیاری از لاهیجانیها خارج از شهرشان ساکن نبوده و در شهر خودشان مشغول به کار و زندگی باشند

در آخر هم باید بگویم که تمام این خرابی ها و معضلات نمی تواند ذره ای از مهر و عشق ما به شهرمان بکاهد و ما لاهیجان را با همه گرفتاری ها و مشکلاتش بیش از هر شهری در دنیا دوست خواهیم داشت.

محمد وثوقی لاهیجانی

عکس از رحیم واعظ صالحی

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر