ه‍.ش. ۱۳۹۳ تیر ۳, سه‌شنبه

لاهيجانى ها در برزيل



۱ نظر:

  1. Manoucher Amin:

    جام جهانی برزیل پس از یکماه شور و هیجان با قهرمانی تیم ملی آلمان پایان یافت .تیم ملی ایران در این دوره از مسابقات در حد توان خود ظاهر گردید.پس از حضور تیم ملی کشورمان تصمیم گرفتم به منظور تماشای بازی تیم ایران به برزیل سفر کنم. پس از انجام قرعه کشی و مشخص شدن محل برگزاری مسابقات ایران بالتبع برنامه ریزی کردم و به همراه پسرم راهی برزیل شدم. پس از سالهای 1982،1998،2006،این چهارمین حضورم در جام جهانی فوتبال بود، پس از 14 ساعت پرواز از فرانفورت به curtiba رسیدیم و در پی محل اقامت خود گشتیم از قضا با دیدن آقای نبی مسئول تیم ملی با خبر شدم که اعضای تیم ملی هم در این هتل اقامت دارند پس از کمی استراحت با دیدن بازیکنان تیم ملی و گرفتن عکس یادگاری شادی من و پسرم چندین برابر شد در همان روز در محل هتل با بازیکن دوست داشتنی تیم جهانبخش آشنا شده و پس ار آگاهی از گیلک بودنش به زبان مادری با هم هم صحبت شدیم. هر چه به بازی نزدیکتر میشدیم هیجان و استرس ما بیشتر میشد ، روز بازی با ایرانیان دیگر به سمت استادیوم حرکت کردیم تعداد تماشاگران ایرانی به 3000 نفر میرسید و با وجود پراکندگی در استادیوم بسیار پر شور تشویق میکردند. ایران در این بازی برای تساوی به میدان رفته بود و با یک تاکتیک حساب شده و در یک بازی بسته به نتیجه مورد نظر خود دست یافت در این بازی جلال حسینی، پولادی و قو چان نژاد از بهترینهای تیم بودند. پس از این بازیcurtiba رابه مقصدسائو پائولو ترک کردیم این شهر 21 میلیونی شهری کثیف با فقری چشم زننده و دل آزار بود و برای تماشای بازی دوم به belo horizonte رفتیم . در این بازی با توجه به اینکه شانس خود را ناچیز میشماردیم یک باخت آبرومندانه بهترین نتیجه به نظر میرسید، هواداران آرژانتینی که به ما بر میخوردند اکثرا پیروزی با گلهای زیاد را برای خود پیش بینی میکردند. اما تیم ملی ما با تدبیر مربی کاردانش غولهای آرژانتینی را در پرده های کاتاناچیویی گرفتار کرد و با بستن تمامی فضاها کار را بر آرژانتین دشوار ساخت و اگر اشتباه نکونام در دقایق پایانی دست در دست نبوغ لیونل مسی نمیگذاشت و بخت و اقبال هم اندکی یار میشد ایرانیان میتوانستندبا یک تساوی و حتی برد زمین مسابقه را ترک گویند و نتیجه ای بیمانند را در تاریخ فوتبال ایران رقم بزنند. در پایان بازی تماشاگران آرژانتینی پایکوبان خواهان تعویض پیراهنشان با ایرانیها شدند که ماهم پذیرفتیم. با خود میگفتم که در صورت قهرمانی آرژانتین این تماشاگران چه ها که نمیکنند؟. با پیروزی نیجریه برابر بوسنی هواداران ایران از پیروزی پر گل خود برابر بوسنی سخن میگفتند. ما برای دیدن بازی سوم و تحقق رویای رسیدن به مرحله ی حذفی به شهر salvador پرواز کردیم پس از دو نیم ساعت به سالوادور رسیدیم شرجی و چون لاهیجان ما بارانی بود در محل هتل و در شهر با ایرانیان بسیاری هم صحبت شدیم هیچ کس در فکر شکست نبود. با خود میگفتم که ما در جام جهانی 1978 آرژانتین هم در چنین شرایطی بودیم و اگر برابر پرو در آخرین بازی پیروز میشدیم به مرحله ی بعدی صعود میکردیم که در ان بازی 4 بر 1 شکست خوردیم و از صعود به مرحله ی بعد باز ماندیم . ولی این بازی با آن بازی فرق داشت بوسنی حذف شده بود و شانسی برای صعود نداشت و این بازی برایش تنها جنبه ی حیثیتی داشت به همین سبب در برابر ما بی استرس و راحت به میدان امد در مقابل تیم ما فروغ بازی قبل را نداشت و با خوردن گل اول و اصابت شوت شجایی به تیر دروازه و دریافت گل دوم بر اثر اشتباه جلال حسینی شیرازه اش از هم پاشید و حتی با گل گوچی هم به خود نیامد . اگر بخواهم در مورد تیم ایران قضاوت کنم به نظرم کارنامه ی تیم در خط دفاعی خوب و در خط میانی غیز آندو متوسط بود نکونام نکونام همیشگی نبود و تنها مهاجم ما گوچی خوب تغذیه نشد. پس از پایان بازیها تماشاگران زیادی با ما که پلاکارت لاهیجان را در دست داشتیم عکس گرفتند . حال باید صبر کنیم و نظاره گر تیم ایران در بازیهای مقدماتی دوره ی بعد باشیم تا ببنیم آیا رویاهایمان محقق میشود یا نه؟

    پاسخحذف