اولین درمانگاه بهداری در حاشیه محوطه مجاور خیابان ساخته شده بود . برخلاف ساختمان اصلی وسط محوطه ی بزرگ بیمارستان که ساختمان کرسی بلند تمام چوبی با درب و پنجره های چوبی بود . اما درمانگاه بنای سیمان آجری بود که اطاق های متعدد داشت وبیشتر پزشکان عمومی کار میکردند وهیچ دکتر متخصص نداشت .
آنموقع یکی از کلاه مخملی های لاهیجان با کلاه شاپو کت وشلوار مشکی کفش پاشنه خوابیده سبیل بلند آویزان با بنز کرایه اش که راه رشت و لاهیجان باهاش کار میکرد رفت دندانش را کشیده بود . روز بعد با عصبانیت و داد و فریاد و شکایت برگشته بود درمانگاه و بعد از جر و بحث زیاد با دکتر دندانپزک با چاقو تمام شیلنگ های آویزان دستگاه یونیت دندانپزشکی را بریده بود ودور انداخته بود و از شیلنگ ها ی بریده شده آب و هوا زده بود بیرون و چندین روز دندانپزشکی تعطیل بودو آقامصطفی
.این داستان را هر بار که میآمد مطب من تعریف میکرد و از کرده خود پشیمان و شرمنده بود
اگر خوب توجه کنید سیم پایه و سیم خاردار محوطه بیمارستان مشخص است . دومادر لچک به سر بچه هاشونو کول کردند . دارن از درماگاه خارج میشوند یک مادر دختر باچادر سفید دارن وارد درمانگاه میشوند و دو دوچرخه بیرون پارک شده اند . دوبچه هم بیرون وایستاده اند شاید از ترس آمپول فرار کرده اند کلآ درخت های تبریزی باغ ملی مجاور درمانگاه برگ ندارند باید پاییز یا زمستان باشد.
|
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر