علی امیری : جناب دکتر عزیزم سلام وقت بخیر خاندان محصص لاهیجانی از قدیمی ترین خاندانهای مناطق شرقی گیلان هستند این عکسی که برایم مرحمت فرمودید مربوط به حدود سال 1275 خورشیدی است. حاجی اکرم السلطنه در سالهای مشروطه مدتی حاکم لاهیجان شد. حاجی صدیق الدیوان هم عضو انجمن ولایتی لاهیجان بود که معروف است بر خلاف دیگر برادران خود مخالف مشروطه بوده و یک پرچم هم وقف حسینیه امام رضوی در خمیرکلایه نمود خانه اش در دوره رضاشاه تبدیل به اداره آمار شد و در شهریور 1320 مورد حمله هواپیماهای روسی قرار گرفت میرزا احمدآقا محصص هم در نقاشی و خوشنویسی استاد به تمام معنا بود اما تصویری از آثارش به دست نیامد. خانم وی نیز که ساره سلطان نام داشت از هنرمندان بود اما هیچ اثر از سوابق هنری وی در دسترس نیست. میرزا رحیم خان هم که سوای سوابق سیاسی و اجتماعی اهل شعر و شاعری بود و میتوان او را از خوشنام ترین رجال چند سده گذشته لاهیجان دانست این عکس را تا به امروز ندیده بودم و از شما بسیار سپاسگزارم

اکرم السلطنه باعصا دروسط با برادر و پسران و نوه  هاش نشسته اند ،پشت نوکران شان ایستاده اند  بنظر میرسد این هم توسط عکاس حسین چهره نگاری در حیاط خانه محصصی ها در پرد سر لاهیجان در دوره قاجار گرفته شده است  این عکس را من از زیر شیشه میزی در فروشگاه کاشی فروشی  هوشنگ ضییای شمس گرفتم  هوشنگ ضییای شمس حافظه ی خو بی دارد اطلاعات و عشق اش به لاهیجان زیاد است

قبل از جریان بیست و هشت مرداد شعبان جعفری یا همان بی مخ تبعید لاهیجان بود ودر تبعید مدیرباشگاه ورزشی یا زورخانه سام را به عهده داشت. وقتی زن لاهیجانی گرفت همه لاهیجانی ها" شعبان خان" صدایش میکردند/ پسری که برای دستشویی رفتن اجازه نمی گرفت نام اصلی اش شعبان جعفری بود و خودش می گفت:«معلم که می اومد و بچه ها می خواستن برن دستشویی، اینجوری می کردن ‍‍‏‏‏‏(انگشت سبابه را به نشان اجازه گرفتن بالا می برد‏‏) آن وقت معلم می گفت: «برو!» من این کارو نمی کردم، هر وقت می خواستم راهمو می کشیدم می رفتم بیرون. اون وقت معلمه با انگشت می زد به شقیقه ش و به بچه ها می گفت: «مخش خرابه! مخ نداره!» از همون جا اینا اسم ما رو گذاشتن: «بی مخ» _ شاه چیه؟ مصدق چیه؟ _همه چیز از وقتی شروع شد که شعبان بی مخ در دوره سربازی اش که چهار سال طول کشید، شبی با هواداران خود به تئاتر رفت. تئاتر فردوسی به سرپرستی عبدالحسین نوشین که ظاهرا نمایشنامه – مردم – علیه دربار را به صحنه برده بود. در آنجا شعبان بی مخ در یک دعوای خیابانی که بین خودشان پیش آمد همه چیز را به هم ریخت و از این تاریخ دربار او را به عنوان عنصری شرور کشف کرد. خودش در خاطراتش می گوید:«بچه ها یه روزنامه اطلاعات یا کیهان آوردن. دیدم با خط درشت اون بالا نوشته که شعبان بی مخ دیشب تماشاخونه فردوسی رو بهم زده، نوشین و عموئی ام داشتن اونجا نمایش «مردم» رو می دادن. منم اصلاً روحم اطلاع نداشت که این نمایش علیه شاهه. اصلاً نمی دونستم شاه چیه، مصدق چیه، داستان چیه».

بی‌مخی که همه کاره شد

کی بهتر از شعبان بی مخ  http://www.jamejamonline.ir/NewsPreview/1161632220882078088_%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D9%85%D8%AE%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%87%D9%85%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B4%D8%AF.html

زمین فوتبال ورزشگاه تختی لاهیجان چمن مصنوعی شد _قدیم ها وقتی سیم خاردار دور ورزشگاه لاهیجان را کندند به و دور تا دور را دیوار کشیدند به خودم گفتم عرصه برای چریدن گاوهای امیرشهید تنگ شد. با وجود دیوار کشی گاهگاهی بازهم از درهای همیشه باز شمال و جنوب زمین فوتبال گاوها وارد می شدند. این روزهای پایانی مرداد ماه بازهم درب شمالی باز بود وقتی چشمم به چمن مصنوعی افتاد بخودم گفتم وای به حال گاوهای امیرشهید که بی علف شدند. من که دوره کودکی و نوجوانی درجوار این محل به دبستان و دبیرستان رفتم می دیدم همیشه گاوها و گله ی غازمشغول چریدن بودند و حتی قبل از بازی لازم میشد گاوها را بیرون بکنی و یکبار شاهد زایمان گاو روی چمن اینجا بوده ام و هیچوقت از ذهنم پاک نشد و بارها دیده ام بچه های همکلاسی ام بدنبال پیداکردن تخم غاز بوده اند و گاهگاهی اسب هم میآمد و روزها همان جاها می پلکید ، خدارا چی دیدی شاید چمن مصنوعی هم به دهن بزی شیرین بیاید

نمايش خيابانى لاهيجان مرداد نود و دو _عکس از محمدرضاتوکلى

درویکیپدیا اشتباه نوشته شده است . جاوید جهانگیری زاده ۱۳۱۷ - لاهیجان بازیکن سابق فوتبال ایران است. او سابقه بازی در باشگاه فوتبال ملوان بندر انزلی را دارد وی سابقه ۲ بازی ملی نیز در کارنامه دارد . این عکس جاوید را یک مربی جوان "روز به صفابخش" در فیسبوک گذاشته است در ویکیپدیا که نگاه میکنی به اشتباه نوشته که متولد هفده است ، چون من و جاوید متولد بیست و هفت هستیم و سال سی و سه اول ابتدایی را در یک کلاس مدرسه احمد قوام شروع کردیم که در کنار پروشگاه لاهیجان قرار داشت که بعد ها مدرسه احمد قوام کلا از بین رفت وتبدیل به تشکیلات بهزیستی فعلی شد . جاوید از کودکی متفاوت بود و آرام قرار نداشت ورجک بتمام معنی بود از دیوار راست بالا میرفت مدرسه احمد قوام و پرورشگاه که با چند رشته سیم خاردار و پایه های چوبی شان ورزشگاه شهر یا تختی فعلی راازهم جدا میکردهمیشه در میدان دید ما بود و بازی های بزرگ ترهارا از پشت سیم های خاردار تماشا میکردیم و تمرین های دو و میدانی و پرتاپ دیسک و نیزه آقای کیاموسوی راهیچوقت از یاد نبرده ام و خود مدرسه احمد قوام هم آنقدر بزرگ بود که یک سرش خیابان اصلی بود و یک سرش خیابان امیر شهید و چندین جریب وسعت داشت و تمام زمین های جلویی وعقبی اش چمن زاری بود بزرگ و جولانگاهی برای بدو بدو و بازی بچه ها ، یکی از بازی کودکانه ما اسکی رفتن روی چمن های خیس و لیز بود و بچه ها کمی خیز برمیداشتند و کمی میدویدند وبا دو پا روی چمن اسکی میرفتند . یکنفر یک متر میرفت یکنفر سه متر اما جاوید میرفت خیلی طولانی هفت هشت ده متر شاید هم بیشتر خلاصه غیر قابل رقابت بود آخر بازی همه لباس شان گلی و کثیف میشد الا جاوید ، البته اسکی رفتن با گالوش کیفی دیگر داشت اون موقع کفش فوتبال برای بچه ها خیلی گران و کمیاب بود و همه گالوش ساخت لاهیجان به پا میکردند وچون ارزانتر بود تقریبآ همه پسر بچه ها برای بازی گالوش لاستیکی داشتند و میرفتیم وسط های کوچه برق دکان آقا " سیام" گالوش ساز که فارسی را بزحمت حرف میزد و از ترک لاهیجان بود از خانواده جودت های لاهیجان بود و برادر کوچکترش با ما هم مدرسه ای بود طبع شعر داشت حیف زود فوت شد شعری میگفت و مقاله ای می نوشت . روی دیوارسیاه و خاک و خل گرفته دکان سیام انواع گالوش با اندازه مختلف روی میخ آویزان بودکه اون موقع یک جفت گالوش لاستیکی پسرانه میخریدیم دو تومان یا بیست ریال و کلی به تماشا می ایستادیم و در سر و صدای و دود چرخ موتور گازوئیلی اش که لاستیک یا تیوب ماشین ها را با شابلون والگو میبرید و با چرخ اش سمباده میزد و چسب کاری میکرد،گالوش های قشنگ با نوارقرمز با بوی لاستیک تحویل میداد

http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AC%D8%A7%D9%88%DB%8C%D8%AF_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C

فوتبال سپیدرود رشت
 دهه 1350ایستاده از راست :سیروس جوشیری-شیدفر- کاوه کاویانپور -حبیب کارجو- ؟-جمشیدپذیرانشسته از راست :رسول حقدوست-حسین بیگی-جاویدجهانگیری-علیرضااسما عیلی-احمدپور

تیم فوتبال ملوان بندر انزلی
 دهه پنجاه

 در جام تخت جمشید

تیم ملوان دهه پنجاه 

کارخانه های چای سازی لاهیجان _ دکتر هوشنگ خوش سرور این عکس را داشت

عمارت های ییلاقی لاهیجان _ این تصویرنقاشی زیبا را مهرسیما چهاردهی در فیسبوک باشتراک گذاشته است