قدیما ساختن بستنی کار مشکل و پر زحمت وکاملآ دستی بود ، زمستان ها برف و یخ ها را جمع آوری و در چاله های عمیق " برف چاه "که از همه بزرگترش نزدیک رودخانه لاهیجان بود که الآن کارواش رضازاده شده است ذخیره میکردند و روی انرا با شاخ وبرگ گیاهان میپوشاندند و بیشتر از گیاه کرف که یک نوع سرخس است و بوفور در گیلان فراوان است استفاده میشد. فصل گرما با اره و کلنگ برف و یخ میبریدند و برای ساختن بستنی استفاده میکردند و یخ با تکه های نمک در چلیک های چوبی که وسط آن ظرف فلزی استوانه ای دربدار که دستگیره چوبی داشت میریختند وظرف بستنی را میچرخاندنند تا بتدریج گرمای مواد بستنی گرفته میشد و مواد یخزده و بستنی آماده میشد .بستنی فروشی دوره ما مرحوم اصفهانی بود که آدم بسیار تمیز و با اخلاقی بود که بعدآ به پسرش مهدی واگذار شد ویکی هم حاجی آقا عارفی بود که چرخ داشت و بستنی را در قندان بلوری پایه دار میریخت و معمولآ طعم گلاب و ثعلب طبیعی میداد و از هم زیباتر و اشتها آورتر شربت خوشرنگ زرشک بود که روی بستنی میچکاند. باکوبیدن برف و یخ در کیسه های پارچه متقالی و چکش و بکوب های پهن چوبی تکه های خردشده برف و یخ را با شربت های رنگی در ظروف بلوری مخلوط وبه مشتاقان بستنی یخی عرضه میکردند و ظروف بلوری در آّب سطل های حلبی شسته شومیدادنند و بازهم از آنها استفاده میکردند و اصولا لوازم یکبار مصرف متداول نبود
Museum Of Guilan's Villages_Guilan Rasht Saravan
عکس محمدرضا توکلی
|
.jpg)
1
