| عکس از محمد رضا توکلی محل : گل باغ سعید زنده یاد آقا سید علی امام پور |
۱۳۹۱ اسفند ۲, چهارشنبه
من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم/ پر ز دوست/ کنج هر دیوارش/ دوست هایم بنشینند آرام/ گل بگو، گل بشنو/ هر کسی می خواهد/ وارد خانۀ پر عشق و صفایم گردد/ یک سبد/ بوی گل سرخ به من هدیه کند/ شرط وارد گشتن/ شست و شوی دل هاست/ شرط آن/ داشتن یک دل بی رنگ و ریاست/ بر درش برگ گلی می کوبم/ روی آن/ با قلم سبز بهار می نویسم/ ای یار خانۀ ما اینجاست/ تا که سهراب نپرسد دیگر/ /" خانه ی دوست کجاست " ؟ / فریدون مشیری/
۱۳۹۱ اسفند ۱, سهشنبه
حضور «حاجی فیروز» در خیابان های رشت، در حالی که دستکم یک ماه به نوروز، باقی مانده، و در زمانه ای که «سرها در گریبان است»، بارقه ای از امید را در دل ها زنده می کند.... یاد نوشتاری افتادم به قلم پژوهشگر گیلانی ساکن آمریکا و استاندار گیلان در سال های دور ، «دکتر عباس بابک» که نوروز دو سال قبل برای مجله ی دادگر (شماره 20) ارسال کرده بود و نوشتارش در این نشریه، به چاپ رسیده بود؛ تحت این عنوان: INTERNATIONAL DAY OF NOWRUZ بیست و یکم ِ مارس، روز جهاني نوروز .... با هم گوشه هایی از این مقاله را می خوانیم؛ با این امید که ریشه های تاریخی ملت کهنسالمان، در گذرگاه روزگاران، پایدار و پاینده بماند. اینچنین باد... دوستدار همگی شما: ابراهیم مروجی حاجی فيروز نمايش «حاجی فيروز» بيشتر در شهرهاي بزرگ معمول بوده و نوعي استقبال از جشن نوروز است؛ «حاجی فیروز» به صورت مردي است كه چهره ی خود را با ذغال، سياه كرده و كلاه قرمز بر سر و جامه ی قرمز بر تن و دايره زنگي در دست دارد. در خيابانها و كوچه و بازار به راه ميافتد و با نواختن دايره زنگي و حركات خندهآور و خواندن اشعار بهاري و كنايه آميز ، مردم را ميخنداند و به شادي و سرور و جشن نوروز فرا ميخواند. اينك نمونه اشعار: ارباب خودم سلام عليكم ارباب خودم سر تو بالا كن ارباب خودم اخماتو واكن ارباب خودم منو نگاه كن ارباب خودم بزغاله قندي ارباب خودم چرا نميخندي به نظر ميرسد كه «حاجی فيروز» و «عمو نوروز» و پاپانوئل» ظاهراً بايد ريشه ی واحد داشته باشند و در هر صورت كلمات: حاجی، فيروز (با چهره ی سياه) ، ارباب، سلام عليكم و ... نشان ميدهند كه اين رسم مربوط به دوران بعد از حمله اعراب به ايران است و بسا در اصل، نوعي مبارزه با تبعيض و سنگري عُمّال بيگانه و ضدّیت با نژاد پرستي و برده داري بوده كه ارباب، اين چنين به مسخره گرفته شده است. اين رسم در شمال ايران ـ كه مدتها از يورش اعراب مصون بوده ـ معمول نيست و امروزه ، تقریبا در هر نقطه ی كشور، به نوعي عملی ميشود *** در « گيلان» البته ، چند روز مانده به نوروز، بعضي جوانها در خيابان ها و معابر به راه افتاده و با آهنگ هاي مخصوص محلی و اشعار زيباي بهاري، مردم را به جشن نوروز فرا ميخواندند و ضمناً به درِ خانه ها رفته و عيدي می گرفتند. اين رسم را «نوروز خواني» ميگويند.
۱۳۹۱ بهمن ۳۰, دوشنبه
۱۳۹۱ بهمن ۲۹, یکشنبه
۱۳۹۱ بهمن ۲۸, شنبه
عکس های هوایی لاهیجان از تقی لون آمیز_ 15 بهمن 1391
اشتراک در:
پستها (Atom)

































