صادق پیشآمد دوست
احمدرجبی
تراب طالب پور
دکتر محمدرضادشتستانی
صمیمی رییس دادگستری لاهیجان
پدر من سیدعبداالوهاب توکلی
عیسی ضیاء ظریفی
محمدمیرمویدی
حسین قائمی
احمدپور
غلامرضا فلاح خیر
شعبان سرفراز مدیر هتل ایران لاهیجان دکتر رضی شبان پزشک جعفرحدادی رییس دارایی مهندس محمدعلی مبشری از سازمان چای
بقیه را شناسایی بفرمایید |
دکتر دشتستانی از جمله اولین فارغ التحصیلان دوره پزشکی در ایران است.وی از نخستین کسانی است که از دانشگاه تهران درجه دکترای پزشکی دریافت داشت بعد از فراغ از تحصیل با درجه ستوان یکمی در بهداری ارتش بعنوان پزشک وظیفه هیجده ماه خدمت می نمود.دکتر دشتستانی در شهرهایی چون شفارود،کیاشهر،لاهیجان،پس از جنگ جهانی دوم خدمات پزشکی خود را آغاز کرد و از سال 1324 در شهر مذهبی آستانه اشرفیه به انجام خدمت اشتغال داشت،وی مدتهای طولانی ریاست بیمارستان آستانه اشرفیه و ریاست بهداری این شهر را نیز عهده دار بود.دکتر دشتستانی مردی وارسته،انسانی پرهیز کار فاضلی با فضیلت و معتمدی امین بود به حرفه اش سخت پایبند و علاقمند،و عاشق و شیفته پیشه اش که این همه را نه از نظر شغلی بلکه فقط و فقط صرفا برای تحصیل و رضای پروردگار انجام می داد.دکتر دشتستانی مرد عمل و جهاد بود،انسان آزاده ای که دور از همه ی تعلقات و با چشم پوشی و گریز از کشش های دنیا پر شر و شور و سرشار از جاذبه های قدرتمند ، جهان مادی با همه ی جلوه گریهایش قادر نگشت او را مجذوب خود نماید طبیبی که در وارستگی از نظر معتقد و منقد همواره نمونه انسانیت بود و جلب رضای خالق و خدمت به خلق و نوعدوستی را وجهه همت بلندش قرارداد عارف خداشناسی که از انجام خدمات دلسوزانه اش دقیقه ایی فرو گذار نکرد،خدمتگزاری در کمال خلوص و نهایت ایثار و از خودگذشتگی بود تا آنجا که پس از چهل و سه سال خدمات شایسته و صادقانه پزشکی جان خود را نیز در این راه نهاد و در این راه جان باخت بدانگونه که تا واپسین روزهای عمر پربرکت و گرانمایه اش و یش از افتادن در بستر بیماری سی و هفت سال در این شهر خدمنگزاری صدیق بود و یار دردمندان و مستمندان،سرانجام مورخ 30 /5/ 1361 دعوت حق را لبیک گفت و بسوی پروردگار شتافت.دکتر دشتستانی هیچگاه وقت ملاقات قبلی نداشت و نرخ ویزیت از پیش تعیین شده نیز، در سرما و گرما و باران و برف و حتی نیمه شبها و روزهای تعطیل به مداوای بیماران دردمند و مستمند می نشست و بسیاری از اوقات دیده شد که شبها آماده و با لباس می خوابید تا در نجات بیماری همراهی داشته باشد.
لاهیجان- نوشته ی دکتر بهمن مشفقی
