 | |||||||||||||
صدا
|
آیاصدای تونیست
که چون نسیم بهاری به هرسویی می وزد
|
درختان راازخواب زمستانی بیدار
|
وشریان هایم رابیقرارمی کند
|
آری صدای توست که سپیده دمان
|
درکوچه های محله به آرامی راه می رود
|
وعطرگل هاراباشبنم می آمیزد
|
شبانگاهان برشاخه های درختان می آویزد
|
ومثل باران شب های بهار
|
ازناودان هاسرازیرمی شود
|
وهنگامی که قلم به دست می گیرم ومیخواهم ازتو بنویسم
|
کنارم می نشیندوبرگونه ام بوسه می زند
|
محسن بافکرلیالستانی.اردیبهشت ۱۳۷۱
|
 |
| چون میوه های نورس آغازفصل ها درکام ذوق اهل هنر نوبری کنم تاشعرمن به آهن سردت اثرکند بایدکه سینه رازغمت خنجری کنم م.ب.لیالستانی |
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر