امروز جمعه هفتم شهریور نود و نه ، پیام واتس اپی از جناب دکتر علی امیری پژوهشگر خوب لاهیجان دریافت کردم نوشته بود: با سلام امروز هفتم شهریورماه ۱۳۹۹ مصادف است با هفتاد و نهمین سالگرد حمله هواپیماهای قوای متفقین به لاهیجان و کشته شدن هفده تن از همشهریان مظلوم مان. یاد و خاطره ی قربانیان بیدفاع آن جمعه ی سیاه را که گمنامی شان بی شک نشان بارزی از مظلومیت شان است، گرامی می داریم.

در عکس اول پروفسور دکتر غلامعلی هوشنگ خوش سرور، دوست و همکلاسی من مسعود زندی بالباس پیش آهنگی عکس دوم فرمانده پیش آهنگان لاهیجان مرحوم میر راجعی و عده از جوانان دوره ما هستند ازجمله جناب مهندس محمد حسن کریم، جواد احمدی پور، سرفراز و ...دونفر از درجه داران پلیس راهنمایی و رانندگی . مرحوم مادرم میگفت آنروز از اوایل صبح روس ها چندین بار با هواپیمای موتور ملخی بالای لاهیجان می آمدند و می رفتند تا اینکه نزدیک های ظهر شروع به بمب اندازی کردند و چندین جای مختلف لاهیجان را بمباران کردند. مادرم می گفت ما خانوادگی عموها و خانواده شان پیاده به روستای چوشل لاهیجان رفته بودیم چون توکلی ها در چوشل فامیل سببی داشتند و چندین هفته آن جا بودیم. مادرم میگفت روز بعد از بمباران روسها به لاهیجان سرباز آوردند و نزدیک صحرای رودخانه لاهیجان اردو و چادر زدند. چندروزی ماندند دوباره کوچ کردند در صحرای لاهیجان یا جلوی فرمانداری فعلی اردو کردن چادر زده بودند. و کم کم مردم به شهر بازگشتند..