نوشته های قشنگ امیربابایی درصفحه لاهیجان سیتی اینستاگرام

"نو" و نقش آن در ناوگان حمل و نقل

تصویری که مشاهده میکنید قایقى چوبیست که قدیم ها به آن "نو" میگفتند.

زمانى كه هنوز وسیايل نقلیه مانند ماشین و موتور وجود نداشت، راه تدارکاتی روستاهایی مانند نوبیجار، سپهرپشت، کوشال، گورندان، سیاهگوراب، کوچکده، بیجاربسته سر، قصابمحله، الکی محله نالکیاشر ولیالستان، رودخانه و همين قايق بود!

لاجؤ روخؤنه ازبین روستاهای فوق و دیگر روستاها و حتى لنگرود عبورکرده و راه حمل نقل کالا و محصولات کشاورزی این مناطق بود.

مرکز و ایستگاه اصلی این قایقها روستای بیجاربسته سر بود، چون اين روستا ما بین دو رودخانه قرار داشت. قایقهايی که از لنگرود سمت لاهیجان حرکت میکردند وخط پایانه شان در همین روستا بود و بقیه مسیر را پیاده از قصاب محله و هتل آبشار بسمت لاهیجان میرفتند.

علت دیگرش هم این بود که این روستا تعدادى قایق سوار ماهر داشت به نامهای مرحوم مشهدی ربیع باباي معروف به نوچی و مرحوم یحیی محمدی معروف به یحیاخان، مرحوم محمد رمضانپور، بويژه مرحوم "حاج رمضانعلی بابائی" متولد سال ۱۳۱۱ که هرچند در کودکی پدرش را از دست داده بود، اما در نوجوانی شغل پدرش را پيشه كرد. وى از سال ۱۳۲۵موفق به ساخت این نو قایقها شد و این یک حرکت بسیار بزرگی بود در ان دوران برای روستاهای این منطقه و ناوگان حمل و نقل.

اين سيستم بعد از پیروزی انقلاب تا سالهای ۶۵ هم ادامه داشت و دوستان زیادی هستند که اون روزها يادشونه!

چون در گذشته تمام روستاهای فوق حين باراندگى دچار آبگرفتگی میشدند و اکثر خانواده ها این نو قایقها را داشتند و از آنها استفاده میکردند.

متاسفانه دیگر کسی ساخت این قایق ها را ادامه نداد و میتوان گفت ساخت سنتی این نوع قایق ها بطور کلی منسوخ شده است.

روحشان شاد یادشان گرامی باد

عكس ومتن:

امیر بابائی